Gladwell de selectieve verhalenverteller
Malcolm Gladwell vertelt alleen verhalen die hem goed uitkomen. Peter van Lonkhuyzen over het fenomeen Gladwell.
Malcolm Gladwell is nu zo’n fenomeen aan het worden, dat we wel eens wat kritischer mogen kijken naar het werk van de Amerikaan. Vorige week verscheen zijn derde boek (Uitblinkers) in Nederland. Net als de twee vorige, Het beslissende moment en Intuïtie, zal het ongetwijfeld een grote bestseller worden. Uitblinkers gaat over de vraag waarom sommige mensen veel succes hebben.
Gladwell ontvouwt zijn theorieën door verhaaltjes te vertellen. Zijn theorie over succes is bijvoorbeeld dat mensen niet alleen Uitblinkers worden dankzij veel talent, maar dat ook andere zaken een rol spelen zoals afkomst, geboortejaar en de (toevallige) mogelijkheid om veel te oefenen. Neem de Beatles. Vóórdat ze doorbraken hadden ze volgens Gladwell al 1200 keer opgetreden, doordat ze min of meer toevallig in Hamburg terecht kwamen waar ze zeven dagen in de week, acht uur per dag op het podium stonden. Op die manier werden ze beter en beter. Gladwell vertelt nog meer verhalen van succesvolle mensen die veel oefening kregen. Zo maakt hij zijn punt.
Een andere popgrootheid uit de jaren zestig, Bob Dylan, komt in Gladwells betoog niet voor. Hoeveel oefening heeft Dylan gehad voordat hij in 1962 doorbrak? Als tiener concentreerde hij zich voornamelijk op de piano. Later kwam de gitaar, maar toen hij in 1961 in New York aankwam, had hij niet meer ervaring dan de gemiddelde amateurmuzikant. Liedjes had hij vrijwel nog nooit geschreven. Een jaar later kwam zijn inmiddels wereldberoemde debuutalbum uit en in 1963 het indrukwekkende The freewheelin’, vol met door Bob Dylan zelfgeschreven klassiekers als Blowin’ in the Wind, Masters of war, Girl From the North Country en A hard rain’s a-gonna fall. Dylan was een instant-succes. Er zijn meer muzikanten die doorbraken zonder 1200 uur oefening. Zij passen niet in Gladwells theorie. Dus laat hij ze eenvoudig weg.
Gladwell is geen managementschrijver zoals Jim Collins of Tom Peters die zich baseren op veel studie. Hij is een verhalenverteller die passende verhalen selecteert. Maar hij doet dat weergaloos. Altijd komt hij met sprekende voorbeelden met rijke details. Of we zijn theorieën voor zoete koek willen aannemen of niet, het blijft prachtig leesvoer.
Peter van Lonkhuyzen
Gepost op 2 december 2008 : 16:55
Permalink
| Reacties (2)
Reacties
Tsja Peter,
Wie doet dat niet? 'Verhalen vertellen die hem goed uitkomen'. Maar Gladwell betrekt wel degelijk onderzoek bij zijn 'verhaaltjes'. Sterker nog hij legt verbanden tussen verschilde onderzoeken. Soms hele verrassende verbanden (zie Tipping Point). Of die verbanden dan weer valide bewering opleveren is natuurlijk vraag twee. Maar ze bieden wel onvermoede inzichten en ontzenuwen false waarheden. Dus: interessante kost voor managers.
Joris Funcke | 4 feb 2009 12:39:06
Waarmee het dus leuk vermaak is en je je af kunt vragen of het zin heeft om iets te lezen, wat zichzelf probeert te bevestigen.
Aan de andere kant blijkt het voor de meeste mensen wel te gelden, veel oefenen om ergens goed in te worden. Misschien zou het ook goed zijn geweest als Gladwell, dan ook wat meer nadruk had gelegd op het toeval. Ben je net op het juiste moment op de juiste plaats. En Bob Dylan is dan het bewijs, dat het niet altijd zo gaat als wij denken dat het moet gaan.
Is het dan misschien toch waar, wat veel succesvolle mensen zeggen: Ik wilde het gewoon heel graag! En betekent dit, dat mensen die niet succesvol worden, het eigenlijk ook niet willen. Waarmee we overigens meteen uitkomen bij de verhalen als "The Secret".
Norman Dragt | 5 jan 2009 16:02:11
Plaats een reactie
